Toen de Bosploeg aan het eind van de eerste werkmiddag in 2010 over de Derde Brug terug fietste, werd de aandacht getrokken door bewegend water in een wak in het ijs, ten zuiden van de brug. Terwijl op de Bergvijver aan de andere kant al werd geschaatst, bleek in het wak een grote snoek voor zijn leven te vechten. Tussen het ijs en de modderige vijverbodem stonden hier slechts enkele centimeters water: te weinig voor de snoek om naar de Brug en de Bergvijver te kunnen zwemmen. Uit alle macht probeerde hij het ijs aan de rand (richting Brug) af te breken. Het was een spectaculair gezicht dat behalve door de bosploegleden ook door diverse wandelaars werd gadegeslagen. Er werd al een telefoontje naar de dierenambulance voorbereid, maar op zeker moment slaagde de snoek in zijn opzet en kon hij onder het ijs door naar dieper water zwemmen.

Zolang er geen flinke hoeveelheid regen- of dooiwater naar de vijvers wordt aangevoerd, zakt het water met enkele centimeters per dag, dus op zeker moment zal het ijs in ondiepe vijverdelen op de bodem komen te liggen.

De ondiepte op de plek van het wak wordt wellicht veroorzaakt doordat water dat onder de brug doorstroomt naar de Verbindingsvijver voorbij de brug snelheid verliest. Vanuit de Lorentzvijver wordt in de uiterste hoek van de Bergvijver regelmatig een hoeveelheid water ingelaten. Onder de brug is het water smal, maar voorbij de brug wordt het snel breder. Zand dat door het water wordt meegevoerd slaat daardoor neer.

Schaatsen op de vijvers is overigens niet zonder risico. Doordat er sneeuw op het ijs ligt, groeit het ijs toch al niet snel. Zolang er minder water wordt ingelaten dan wat er dagelijks in de bodem wegzakt, ontstaat er op veel plaatsen een luchtlaagje tussen het ijs en het zakkende water. Dat luchtlaagje remt de aangroei van het ijs nog meer!